රනිල් ෆැසිස්ට්වාදියෙක්ද,බොනපාට්වාදියෙක්ද?

වෛද්‍යවරුන්ට සහ විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ට දීමනවක් දෙන කැබිනට් පත්‍රිකාව සම්මත වෙනත් එක්කම සෞඛ්‍ය සේවය ගිනි අරගෙන තියනවා.සෞඛ්‍ය සේවයේ ඉන්න අනිත් සේවකයෝ ඒ හා සමාන දීමනාවක් ඉල්ලනවා.මේ කැබිනට් පත්‍රිකාව දාලා තියෙන්නේ රනිල්.රනිල් මේ සංචාරයට ගිහිල්ලා තියෙන්නේ මේ බෝම්බය පත්තු කරලා.රටේ රාළ කියන්නේ රනිල් ඔය වගේ වැඩක් ආවට ගියාට කරන්නේ නෑ. 

අනිවාර්යයෙන්ම ඒක ඇතුලේ දේශපාලනයක් තියෙන්න ඕනි. ජනාධිපතිවරණයක් කට උඩ තියාගෙන අපේක්‍ෂකයෙක් විදිහට ඉදිරිපත් වෙන්න හිතාගෙන ඉන්න රනිල් මොනවද මේ කරන්නේ කියලා ගොඩක් එජාප පක්ෂිකයොත් අහනවා.රනිල් මීයක් කඩන්නේ සජිත්ලා,අනුරලා වගේ අත ලෙවකන්න නෙවෙයි.රනිල් කැඩුවොත් මීයම කනවා." ජවිපෙ මර්ධනයක් ගෙන්වා ගනීද " ලිපියෙන් රනිල් කරන්න හදන වැඩේ එක සැක කටයුතු පැත්තක් ගැන රටේ රාළ කතා කළා.

රටේ රාළ කියන්නේ මෙතන කතා කරන්න ඕනි තවත් පැත්තක් තියනවා.ඔයාලා අහලා ඇති ෆැසිස්ට්වාදය කියලා එකක් ගැන.ඒ වගේම බොනපාට්වාදය කියලා එකක් ගැන.මේවා නිකං බොරුවට දාපු නම් නෙවෙයි.ලෝක දේශපාලන ඉතිහාසයේ අත්දැකීම් ආශ්‍රිතව ගොඩනගපු සංකල්ප.ෆැසිස්ට්වාදය කියන්නේ කෙලින්ම මර්ධනය ඉළක්ක කරගෙන යන පාලන ක්‍රියාවලියක්.

පොල්පොට්,මුසලෝනි කියන්නේ කෙලින්ම ෆැසිස්ට්වාදියෝ. බොනපාට්වාදය කියන්නේ මර්ධනයත් තියන යම් පමණකට වරදාන,වරප්‍රසාදත් තියන අතර මැද එකක්.කට්ට සූර පාලකයෙකුට මේ වරදාන වෙනුවට සුභසාධන කියන වචනය යොදාග්න පුළුවන්. බොනපාට්වාදය ඇතුලේ පඩි වැඩි කිරීම්,සහන ලබාදීම්,තනතුරු, වරප්‍රසාද තියන නිසා එහෙම විග්‍රහකට ගෙනියන්න පුළුවන්. බොනපාට්වාදය ඇතුලේ තියන මේ වරදාන දීම සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වැඩපිලිවෙලක් හැටියට පෙන්නනත් පුළුවන්.

එතනදී රටේ රාළට කියන්න ඕනි බොනපාට්වාදය සහ සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියන්නේ එකිනෙකා ප්‍රති විරොධී වැඩපිලිවෙලවල් දෙකක් කියලයි. ජේආර් ජයවර්ධන practice කළේ ඔය බොනපාට්වාදී ක්‍රමය.ඡේආර්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා උන රනිල්ගේ දේශපාලන භූමිකාව ඇතුලේ ඒක නැති වෙයි කියලා හිතන්න බෑ. මොකද රනිල් කියන්නේ ඩීඑස් ඉස්සරහින් තියාගෙන ජේආර් අනුගමනය කරන කෙනෙක්.

රනිල්ගේ වර්තමාන දේශපාලන භූමිකාව ගැන හිතුවොත් රනිල්ගේ දේශපාලනයේ බොනපාට් පන්නයේ ලක්ෂණ තියනවා.ඒක ඇතුලේ මර්ධනය වගේම වරඳාන, වරප්‍රසාදත් තියනවා.රනිල් කරන්නේ ඕනි ප්‍රශ්නයක් ඉස්සෙල්ලා ඇවිලෙන්න අරින එකයි.සෞඛ්‍ය ප්‍රශ්නය උනත් තව ටිකක් ඇවිළුනාට පස්සේ රනිල් කරන්නේ සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ ඊළඟ ශ්‍රේණිවලටත් ඔය දීමනාව දෙන එක.

විශ්ව විද්‍යාලවලත් තව ස්ථරයක් පහලට දෙයි.රටේ රාළ කියන්නේ රනිල් මේක දෙනවා.හැබැයි දෙන්නේ බෙදීම් හදලා,තමන්ට ඕනි විදිහට කළමණාකරණය කරලා. ගිනි තියලා,ගින්න නිමෙන්න ඇරලා, නැත්තං ඕනි පමණට ගිනිගත්තට පස්සේ ගින්න නිවලා,තවලා,අයිස් තියලා තමයි.ඒ කියන්නේ ඉස්සෙල්ලා වේදනාව විදින්න දීලා පස්සේ බෙහෙත් දෙන ක්‍රමය තමයි රනිල්ගේ system එක.

දැන් ඔයාලට තේරෙනවා ඇති මේ රටේ ඒ ක්‍රමය හොඳට practice කරපු නායකයා ජේආර් කියලා.දැන් දොස්තරලාට,ලෙක්චර්ස්ලට වරදාන දීලා තියෙන්නේ.එයාලා දැන් ආණ්ඩුවට විරුද්ධව පාරට බහින්නේ නෑ.පාරට බැස්සොත් බහින්නේ තමන්ට ඇටෑක් කරන සෞඛ්‍ය සේවකයන්ට විරුද්ධවයි. කොහොමද හදලා තියන බෙදීම. දැන් මේ යන්නේ ඒ පීරියඩ් එක. ඉතින් මේ දේශපාලනය විග්‍රහ කරගන්න බැරි සජිත් සහ අනුර අමාරුවේ වැටෙන එක අහන්නත් දෙයක්ද?

එහෙම විග්‍රහක් කරගන්න සජිත්ට කොහොමවත්ම බෑ.රටේ රාළ මේ විග්‍රහ කලාට පස්සේ ඕනිනං මේක යම් පමණකට තේරුම් ගන්න අනුරට සහ ටිල්වින්ට පුළුවන් වෙයි. අනුර සහ ටිල්වින්ලා ඇතුලේ සමාජවාදියෙක් නෑ.අඩුම ගානේ බොනපාට්වාදියෙක්වත් නෑ ඉන්නේ තනිකරම ෆැසිස්ට්වාදියෙක්.හැබැයි ෆැසිස්ට්වාදයේ ඔරිජිනල් එක නෙවෙයි ඩුප්ලිකේට් එක. බොනපාට්වාදයේ මර්ධනය පැත්තටවත්,වරදාන පැත්තටවත් මුහුණ දෙන වැඩපිලිවෙලක් සජිත්ටවත්,අනුරටවත් නෑ.

අපි මේක තේරුම් ගන්නත් එක්ක බොනපාට්වාදයේ ෆැසිස්ට් කෑල්ල නැත්තං මර්ධන කෑල්ල මතු වෙන්නේ කොහොමද කියලා බලමු. ෆැසිස්ට්වාදය මතු වෙන්නේ ජනතා අරගලයත් එක්ක.ෆැසිස්ටිවාදයට සක්‍රීය වෙන්න අවශ්‍ය පස තියෙන්නේ මහජන නැගිටීම් ඇතුලේ.ඒ කියන්නේ වෘත්තීය අරගලවලින්,ජනතා නැගිටීම්වලින්. ඒවත් එක්ක තමයි ෆැස්ස්ට්වාදය සක්‍රීය වෙන්නේ.නැතුව නිකං මිනිස්සුන්ට ගහන්න මරන්න බෑනේ.

ඒකෙන් රටේ රාළ කියන්නේ නෑ මර්ධනයට බයේ ජනතා නැගිටීම් නවත්තන්න ඕන කියලා.රටේ රාළ කියන්නේ ඒ ගැටුමේදි ගුටි කාලා දුවන ක්‍රියාමාර්ග නැතිව ඒක යට කරලා බලය ගන්න ක්‍රියාවලියක් තියෙන්න ඕනි.හරි....අපි බලමු රනිල්ගේ බොනපාට්වාදය ඉස්සරහා සජිත්ගේ සහ අනුරගේ භූමිකාව මොකද්ද කියලා.දාර්ශනිකව රනිල් කවුද කියලා බේරගත්තොත් තමයි රනිල් එක්ක යුද්ධ කරන්න පුළුවන්.

රනිල් එක්ක මොන දේශපාලන ක්‍රියාමාර්ගයකට ගියත් රනිල් හරිට හදුනාගෙන තියන එක වැදගත්. රනිල් එක්ක සාකච්ඡා කරන්න උනත් රනිල් කවුද කියලා දැනගෙනයි යන්න ඕනිනේ.ඒක බේරගත්තොත් තමයි හෙට වෙන්නේ මොකද්ද කියලා දැනගෙන ඉන්න පුළුවන්.ඒක දන්න හින්දා තමයි රටේ රාළ ජවිපෙ දාන පුස් පාට්වලට බය නැත්තේ.මේ තියන ජවිපෙට බලය ගන්න බෑ කියලා රටේ රාළ සහ සුද්දෙන්ම දන්නවා. රනිල් ඉස්සරහා සජිත්ගේ භූමිකාව කියන්නේ බොඳ වෙච්චි එකක්.

වරදාන වරප්‍රසාද කතාවෙදී රනිල් සහන දෙනකොට සජිත්ට මොකද්ද කරන්න තියෙන්නේ.අනුරට මොකද්ද කරන්න තියෙන්නේ. ෆැසිස්ට්වාදී අන්තයක ඉදන් නං රනිල් වැඩ කරන්නේ සජිත්ට වෙන්නේ අතරමං වෙන්න,නැත්තං යටත් වෙන්න.අනුරට වෙන්නේ එක්කෝ සටන් කරන්න.නැත්තං පසුබැහැලා පලා යන්න.අනුර තෝරගෙන තියෙන්නේ පසු බැස පලායෑම.බොනපාට්වාදය ඉස්සරහා අනුර සහ සජිත් කියන්නේ අසමත් නායකයෝ දෙන්නෙක්.

බොනපාට්වාදයේ මර්ධනය කියන කොටසේදී දෙන්නම පැනලා දුවනවා.රනිල් එයාට මර්ධනය අවශ්‍ය තැනදී පාවිචිචි කලා. පාර්ලිමේන්තුවට ගහන්න ආපු ජේවීපීකාරන්ට ගහලා එලවලා ඒකම මර්ධනය සාධාරණීකරණය කරගන්න පාව්චිචි කළා. පාර්ලිමේන්තුව අල්ලන්න ගිය ජෙප්පන්ගේ අමන මරි මෝඩ ගොන් තකතීරු වැඩේ නෙවෙයිද රනිල් මර්ධනය සාධාරණීකරණය කරන්න පාවිචිචි කළේ.

එහෙම කරගෙන අරගලකාරයෝ ගහලා එලෙව්වා.පලාත් පාලන ඡන්දය තිබ්බේ නැත්තං බලාගමු කියලා කොළඹ වටලන්න මාලිමා සෙට් එක ආපු වෙලාවේ එක කඳුළු ගෑස් පාරින් අනුරයි, ටිල්විනුයි දෙන්නම තමන්ගේ බලවේගය දාලා දිව්වා.මර්ධනය කියන ක්‍රියාමාර්ගය ඇතුලේ අනුරට සිද්ධ උනේ පසු බහින්න සහ පලා යන්න.අනුරලාට ඒකට උත්තර නෑ.ඉතිහාසයෙත් අනුර කළේ මර්ධනය ආපු හැම තැනදීම අරගලය පාවාදීලා පැනලා යන එකම තමයි.

දැන් ඊලඟට එන්නේ රනිල්ගේ වරදාන සහ වරප්‍රසාද ලබාදීමේ ක්‍රියාන්විතය.ඒකෙදීත් රනිල් කටයුතු කරන්නේ දේශපාලන ඉලක්කයක් එක්ක.එකතු වෙලා තියන තැන් බෙදෙනවා.ඒ බෙදීම්වලට ඕනි පියවරයන් තියලා තියෙන්නේ.සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ සිද්ධ වෙන්නේ ඒක.විශ්ව විද්‍යාල ක්ෂේත්‍රයේත් ඒකම තමයි වෙන්නේ. ඉදිරියේදී තව තව සමාජ තීරුවලට, වෘත්තිය කණ්ඩායම්වලට සහන පැකේජ එයි.

ජනතාවටත් යම් සහන ටිකක් ලෑස්ති කරලා තියනවා.රනිල් මේ ටිකත් අරන් පාරට බහිනකොට ජවිපෙ දැන් හදාගෙන තියන සියලු සටන් පාඨ වාෂ්ප වෙලා යනවා. එතකොට ජවිපෙ මොකද්ද මේ රටට කියන්නේ.ජවිපෙට සහ මාලිමාවට පරාජය බාරගැනීම හැර වෙන විකල්පයක් ඉතිරි වෙන්නේ නෑ. සජිත් හොයා ගන්නත් නැති වෙනවා.ඒක හින්දා රටේ රාළ මේ කියන්නේ රනිල් හොඳයි කියන එක නෙවෙයි.රනිල්ගේ දේශපාලන ඉස්සරහා අනුර සහ සජිත්ගේ දේශපාලනය හරිම ලාමකයි කියලයි. 

සමාජ විද්‍යාත්මකව හිතුවොත් මේ වෙලාවේ කරගන්න තියෙන හරිම විග්‍රහ තමයි රටේ රාළ ඔය කරලා තියෙන්නේ.ඇත්තටම මෙතන රටේ රාළගේ භූමිකාව කියවාගන්න බැරි ගොඩක් අය ඉන්නවා. හැබැයි ඒක රටේ රාළගේ වැරද්දක් නෙවෙයි. රටේ රාළ කරන්නේ මතුවෙන දේශපාලන තත්වයන් හරහා නිර්මාණය වෙන්න පුළුවන් නව තත්වයන් ගැන අනතුරු අඟවමින් ජනතාව සවිඥානික කරන එකයි.

රටේ රාළ බළකාය ඒක කරන්නේ බොහොම සද්භාවයෙන්.ඒ සටනේදී ලැබෙන අවසන් උත්තරය ගැන ඒ වෙලාවටම හිතමු.හැබැයි එකක් පැහැදිලියි බොනපාට්වාදී දේශපාලනයට මුහුණ දෙන්න දියුණු සමාජ ව්‍යාපාරයකට හැර සජබ, ජවිපෙ,ජාජබ වගේ ටොපි,චොකලට් කඩවලට බෑ.

හරි එහෙනම් ගිහින් එන්නම්.

ජයවේවා.

මිට

රටේ රාළ.

මෛත්‍රී වමේ පොදු අපේක්ෂකයා?

 සන්ධානය අයිති මට. වමේ බලවේග එකතු කරගෙන මම ආපහු බලය ගන්නවා. මාත් එක්ක වැඩ කරන්න කැමති අය ඉන්න. අනිත් අයට ඕන වෙලාවක යන්න දොර ඇරලා තියෙනවා. මෛත්‍රී තිලංග සහ අමරවීර ඉදිරිපිට තබාගෙන සිංහ වෙස් ගනී. 

එළඹෙන ජනාධිපතිවරණයේදී  සියලු වාමාංශික බලවේග එකතු කරගෙන ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වන බව මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා පක්ෂ ජේෂ්ඨයන් වෙත තර්ජනාත්මකව පැවසූ බව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ අභ්‍යන්තර ආරංචි මාර්ග පවසයි. 

මේ වන විට පොහොට්ටුවේ මන්‍ත්‍රීවරුන්  පිරිසක් ද තමන් සමග එකතු වීමට අප්‍රෙක්ෂාවෙන් සිටින බව ඔහු එහි දී ප්‍රකාශ කර තිබේ. 

පසුගියදා මෛත්‍රීපාල සිරිසේන සහ ධම්මික පෙරේරා අතර ද රහස් හමුවක් තිබී ඇති අතර එහිදී ධම්මිකගේඉල්ලීම වී ඇත්තේ තමාට ජනාධිපතිවරණයේදී සහාය ලබා දුනහොත් මෛත්‍රීට අගමැති කම ලබා දෙන බවයි. එහෙත් මෛත්‍රීට තවමත් ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමේ ආශාව ඉවත් වී නොමැති බැවින් ඊට නිශ්චිත පිළිතුරක් ල්බා දී නැත.

කෙසේ හෝ පොහොට්ටුවේ සහාය ධම්මිකට නොලැබෙන බවට උපකල්පනය කරගෙන සිටින මෛත්‍රී ඔහුට අගමැති ධූරය ලබා දී ඔහුගේ සහාය පබා ගැනීමේ උත්සාහයක ද නිරත වී සිටින බවට ආරංචි මාර්ග වාර්ථා කරයි.

කෙසේ වෙතත් වාමංශික බලවේග එකතු කරගත් සන්ධානයක් හරහා මෛත්‍රී නියත වශයෙන් ම ජනාෆ්හ්හිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වන බව ඔහුට හිතවත් පාර්ශ්ව කිහිපයක් සනාථ කර ඇත. 

එහෙත් පාස්කු නඩුව හරහා තමාව රනිල් වික්‍රමසිංහ හිර කිරීමට ඉඩ ඇති බවින් අවසන් මොහොත තෙක් එය රහසක් වශයෙන් තබා ගෙන රනිල්ට සහය දෙන බවක් ඇඟවීමට  ඔහු තීරණය කර ඇත. මේ වන විට ඒ සම්බන්ධයෙන් විශාල බෙදීමක් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ අභ්‍යන්තරයේ ඇතිවී තිබේ.

සන්ධාන ලේකම් තිලංග ද මෛත්‍රීගේ මෙම තීරණය දැඩිව විරුද්ධ මතයක් දැරුවත් ඔහු මෛත්‍රීගේ පාස්කු වන්දියෙන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක ගෙවීමට දායක වී ඇති බැවින් ඔහුට ඍජුව විරුද්ධ වීමට මෛත්‍රීට හැකියාවක් නොමැට්බිකම නිසා එහි දී ඔහු අසරණ වී ඇති බවද අපට ආර්ංචි විය.

කෙසේ වෙතත් ඔදිරි මාස කොහිපය ඇතුලත මෛත්‍රී ද වමේ පොදු අපේක්ෂකයෙකු ලෙස තරඟයට ප්‍රවේශ වීමට බොහෝ දුරට ඉඩ ඇති බව ආරංචි මාර්ග පවසයි.

ලෝක සිතියමේ අපට අනුගමනය කිරීමට සුදුසු රටක් තිබේනවානම් ඒ ජපානයයි

 

ලෝක සිතියමේ අපට අනුගමනය කිරීමට සුදුසු රටක් තිබේනවානම් ඒ ජපානයයි

-         -  කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය පැට්‍රික් රත්නායක

 

ශ්‍රී ලංකාව සහ ජපානය අතර දිගු කාලීන මිත්‍රත්වයක් පවතින අතර මේ නිසාම පජානය ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවෙන් අවස්ථා ගණනාවකදී විවිධ අයුරින් උදව් උපකාර සිදුකර තිබේ. එම මිත්‍රතත්වයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ශ්‍රී ලංකාවට ඉතා පහසු ණය අධාර යටතේ ලැබුණු සැහැල්ලු දුම්රිය ව්‍යාපෘතිය අවලංගු කිරීමත් සමග ජපන් ශ්‍රී ලංකා සබඳතා පලුදු වු අතර වත්මන් ආණ්ඩුව විසින් එම සබඳතා යළිත් ශක්තිමත් කරගැනීමේ උත්සහයක නිරතවෙමින් සිටියි. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස යලිත් සැහැල්ලු දුම්රිය ව්‍යාපෘතිය රටට ලැබී තිබේ. ජපන් මිත්‍රතත්වය සහ සම්ප්‍රදාය තුළින් ශ්‍රී ලංකාව වෙනස් විය යුත්තේ කෙසේද යන්න පිළිඳව දීර්ඝ සාකච්ඡාවක් අවශ්‍ය වේ. කෙසේ උවද ජපානය සම්බන්ධයෙන් අත්දැක්ම් බහුල   කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය පැට්‍රික් රත්නායක මහතා මහතා සමග මේ සම්බන්ධයෙන් සාකච්ඡා කළෙමු.

 

ජපන් ශ්‍රී ලංකා සම්බන්ධතා සඳහා දිර්ඝ ඉතිහාසයත් තිබෙනවා. මේ ගැන මුලින්ම කතාකළොත්?

 

ලෝක සිතියමේ තිබෙන විවිධ ජාතීන් විවිධ රටවල් අතරින් මගේ අත්දැකීම් අනුව අපේ ඉපැරණි ඉතිහාසය සහ සංස්කෘතිය ගැන සලකා බලනවිට අපිට ලගම තිබෙන ඉන්දියාවටත් වඩා  ජපානය හැම අතින්ම සමීපයි. ප්‍රධාන වශයෙන්ම ගත් විට බත් ආහාරයට ගැනීම ආසියානු සංස්කෘතියේ පොදු ලක්ෂණයක්. සහල, බැත හා කෙත මූලික කරගත් මෙම සංස්කෘතිය ජපන් බසින් 'ඉනසකු බුන්කා' නමින් හඳුන්වනවා. මේ සංස්කෘතික ලක්ෂණය අපට මෙන්ම ජපානයටත් පොදුයි. ජපානය තාක්ෂණය හා කර්මාන්ත පදනම් කරගත් රටක් කියලා බැලූ බැල්මට හිතෙන්න අපට පුළුවන්. නමුත්, ඒ අදහස වැරැදියි. ජපන් රට හා ජන සමාජය පදනම්ව තිබෙන්නේ කෘෂිකර්මය මතයි. මේ මත පදනම්ව රටක් දියුණු කිරීම සඳහා කෘෂි කර්මාන්තයෙන් ගත හැකි දායකත්වය ගැන ජපන් සමාජයෙන් අපට අදහසක් ගන්න පුළුවන්. ඊළඟ කාරණය බුදු දහමයි. බුදුදහම හා කෘෂිකර්මය මධ්‍ය කර ගත් සංස්කෘතිය අප දෙරට අතර මහා පොදු සාධකය බවට පත්ව තිබෙනවා.මේ අනුව ලෝක සිතියමේ අපට අනුගමනය කිරීමට සුදුසු රටක් තිබේ නම් ඒ ජපානයයි.

අපේ රටේ විවිධ රජයන් යටතේ පැවතුනු මතවාද රටට ප්‍රතිපල දායක නොවන හදිසි ප්‍රතිපත්ති වලට යොමුවීම නිසා අපේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියට බරපතල ගැටලු සිදුවුනා.  ජපානය වගේ රටක් සමඟ අපේ සම්බන්ධතා වර්ධනය කරගත යුතුව තිබුණේ අපේ දූත මෙහෙවර සමගයි. ජපානය පමණක් නොවෙයි අනිකුත් රටවල් වලටද අපේ නියෝජිතයින් යවන විට අපේ සංස්කීතිය සංකල්ප නියෝජනය වන උගතුන් බුද්ධිමතුන් යොමුකළ යුතුයි කියලා මම හිතනවා.

 

 

ලෝක සිතියමේ අපට අනුගමනය කිරීමට සුදුසු රටක් තිබේනවානම් ඒ ජපානයයි 

 

 

ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 1.5 වගේ විශාල මුදල් ප්‍රමාණයක් වෙනුවෙන් 0.1෴ ක පොලියක් යටතේ වසර 40 කින් ගෙවන්න කාලය ලබාදීලා ණයක් ලබාදීම ගැන මටනම් අදටත් හිතාගන්න බැහැ. එයටත් වසර 12 ක නිදහස් කාලපරිච්ඡේදයකුත් ලබාදුන්නා. මෙය තමයි අපිට ලෝකයෙන් ලැබුණු වැඩිම සහනශීලි ණය ප්‍රමාණය. නමුත් අපේ තිබුණු දේශපාලන මතිමතාන්තර , බෙදුනු ආකල්ප නිසා මේ ව්‍යාපෘතිය පැවති ආණ්ඩුව විසින් නතර කලා. ජපානය කියන රට අතහිත දීමට තමයි මෙවැනි ව්‍යාපෘතීන් හදුන්වලා දුන්නේ. එය භාරගන්නවා වෙනුවට අපි එය ප්‍රතික්ශේප කළා. ඒසඳහා විවිධ හේතුන් තිබෙනවා. නමුත් විවිධ දේශපාලන පක්ෂ ආණ්ඩු  පුද්ගලයින් මේ රට පාලනය කරන්න පුළුවන් නමුත් මේ සියල්ලටම හරි මාවතක් සිස්ටම් එකක් තිබිය යුතුයි. එසේ නොතිබුණු නිසා අපිට සැහැල්ලු දුම්රිය ව්‍යාපෘතිය අපිට අහිමිවුණා.

ලෝකයේ දියුණු රටවල්වල අගනුවර කේන්ද්‍රීයව විශාල දියුණුවක් ඇතිවෙන විට ඒ අගනුවර සිට ඈත පළාත් වලට දිවෙන මංමාවත් වල ඇතිවෙන අවහිරතාවන් මගහරවාගැනීමට දුම්රිය මාර්ග පද්ධතිය අහසට ගන්නවා නැතිනම් පොළව යටට ගෙනියනවා. කුමක් හෝ ක්‍රමවේදයන් ක්‍රියාත්මක කළ යුතුයි. උදාහරණයක් ලෙස ජපානයේ ටෝකියෝ නුවර දුම්රිය මාර්ග පද්ධතිය විශාල වියදමක් කරලා ඉහළට ගත්තා. මේනිසා ඉන්ධන කාලය ඉතිරිකරගැනීමට විශාල උදව්වක් වෙනවා. අපේටටත් ඒ ආභාශය ලබාදෙමින් සැහැල්ලු දුම්රිය පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක කළා. එය හරියට කලානම් අපිට දෙවැනි අධියරත් ක්‍රියාත්මක කරවාගන්න තිබුණා. නමුත් අපි එය ප්‍රතික්ශේප කළා. නැවත වරක් එය ලැබීම සතුටට කරුණක්. ජපානය කියන රට දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසුව  කිසිම දවසක ඔවුන් කිසිදු ජාතියකට රටකට සංස්කෘතියකට අභියෝග කරන්නේ නැහැ. ඔවුන් නිහතමානීව කටයුතු කරගෙන යනවා. ඒකෙන් අපිට පාඩුවක් නැහැ.

 

 

වත්මන් ජනාධිපතිවරයා ප්‍රමුඛ රජයට ජපන් සබඳතා යළි තහවුරු කරගැනීමට දරන උත්සහය සාර්ථක වේවිද ?

 

ජපානය අපිට හිටපු හොදම හිතවතා ඥාතියා . අපි ඔහුව තරහා කරගතතේ නැහැ. අපි අමනාප කරගත්තා. එයට ප්‍රධානම හේතුව වුනේ අපේ සංවර්ධන ප්‍රතිපත්තිය තුළ ජපානය දුන්නු අතහිත අපි අමතක කළ නිසා. කොහොම උනත් රාජ්‍ය නායකයාගේ ජපන් සංචාරය සමග මේ ඇතිවී තිබුණු දුරස්ථභාවය නැවත සමීප කරගන්න ගත් උත්සහයක් ලෙස මම දකිනවා. ජපානය අපි සමග ඇතිවුණ සිත්තැවුලට සමස්ත රටවෙනුවෙන්ම කණගාටුව ප්‍රකාශ කරන්න රාජ්‍ය නායකයා ගත් උත්සහයක් ලෙස මෙය හදුන්වන්න පුළුවන්. ඒවගේම මෙවර ජනාධිපතිවරයා ජපානයට ගොස් ආසියාවේ අනාගතය නමින් පැවැත්වු විශේෂ සමුළුව ඇමතුවා. ඒ ඇමතීමේදී ඉතාම බලවත් කතාවක් කිව්වා. දියුණුවෙමින් පවතින රටක රාජ්‍ය නායකයෙන් විදිහට එවැනි ප්‍රකාශයක් කිරීම ගැනත් මම පුදුමයට පත්වෙනවා. ජනාධිපතිවරයා කිව්වේ අපි ඇමරිකාව සහ චීනය කියන බලවතුන්ගේ අතරමැදි තත්වයට පත් නොවිය යුතුයි කියන කාරණය . ආසියාවේ දියුණුව උදෙසා නිවැරදි මාවතක් තෝරාගත යුතුයි කියන ජනාධිපතිවරයා අවධාරණය කළා. එකෙන් අදහස් වෙන්නේ ඇමරිකාවවත් චීනයවත් ප්‍රතික්ශේප කිරීමක් එමගින් සිදුවුනා කියලා. යම් ආකාරයකට අතීතයේ තිබුණු මැද මාවත එහෙමත් නැතිනම් නොබැදි ප්‍රතිපත්තියේ හිදිමින් ඉදිරියට ගමන් කිරිම කියන ප්‍රතිපත්තිය පිළිබඳ ඔහු අදහස් දැක්වුවා කියලයි මම හිතන්නේ.

වර්තමාන රාජ්‍ය නායකා ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහත්මා ආසන්න කාලයේ අවස්ථා දෙකකදී ජපානයට ගියා. ජපන් අගමැති ෆුමිඕ කිෂිඩා මහතා හමුවුනා. ඒවගේම හිටපු අග්‍රාමාත්‍යවරුන් කිහිපදෙනෙක් හමුවුනා. ජපන් කැබිනට් මණ්ඩලයේ ප්‍රධානීන් හමුවුණා. ජපන් ව්‍යාපාරික සමුළුව ඇමතුවා. ඒවගේම ලෝකයේ අනාගතය තිබෙන ආසියාව පිළිබඳ ඔහු බොහොම වැදගත් කතා කිහිපයක්ම කිව්වා. ආසියාවේ ප්‍රබල රටවල රාජ්‍ය නායකයින් , අමාත්‍යවරුන් හමුවුනා. මම හිතනවා මේ ගමන ප්‍රතිපලදායක වෙයි කියලා.

 

ජපානය තුළ සාර්ථක අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ඔබත් ජපානයේ අත්දැක්ම් සමුදායක් ලද පුද්ගලයෙක් . ඔබේ අත්දැකීම් සමග ඒ පිළිබඳවත් කතාකළොත්?

 

ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපනය තුළ උසස් අධ්‍යාපනය ගැන කතාකරද්දි අපිට විශ්ව විද්‍යාල 16 ක් තිබෙනවා. නමුත් ජපානයේ ටෝකියෝ නුවර විතරක් විශ්ව විද්‍යාල 150 ට වඩා තිබෙනවා. ඒකෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල. නමුත් අපේ රටේ පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල කියන සංකල්පයම අතිශය විශ්වසනීයත්වයෙන් තොරවුණ මිනිසුන් විරුද්ධවන තැනකට තමයි  යොමුවෙලා තිබෙන්නේ. නමුත් ජපානය කියන රට තුළ නීති ප්‍රතිසංස්කරණ  තුළ ජපානයේ එක්දහස් අටසිය හැට ගණන් වල ඇතිවුණ සමස්ත පරිවර්තනයට හේතුවුනා. ඒ නීති ප්‍රතිසංස්කරණ වලදී ගත්තු නිදහස් ප්‍රතිපත්තිය තමයි වර්තමාන ජපානය බිහිවෙලා තියෙන්නේ. අධ්‍යාපනය ආර්ථිකය විදෙස් ප්‍රතිපත්ති මේ හැමදේම ගැන නීති ප්‍රතිසංස්කරණය කලා. අපේ රටේ ප්‍රතිසංස්කරණවලදීත් මේ අභාශය ලබගනියි කියලා මම හිතනවා. අපිට වෙනස් වෙන්න තිබුණු අවස්තා කිහිපයක් තිබුණා. නමුත් අපි ඒ සියල්ල අතහැරියා. දැන් ආයෙත් අවස්තාවක් අපිට ඇවිත් තිබෙනවා වෙනස් වෙන්න. ඒඅවස්ථාව හරියට භාවිතා කරන්න අපි හැමෝම සුදානම් වෙන්න අවශ්‍ය වෙනවා.

ඒවගේම අපේ විශ්ව විද්‍යාල ගැන කතාකරද්දි මානව ශාස්ත්‍ර හා කළමණාකරන වැනි පීඨවල නිවැරදි කළමණාකාරීත්වයන්  නොමැති නිසා බොහෝ විට ඒවා නඩත්තු මධ්‍යස්ථාන බවට පත්වෙලා තිබෙනවා. ඇත්තටම මේ බදුමුදල් වලට සරිලන ලෙස අපි අපේ ශ්‍රමය , ඥානය අපි කැපකරලා තියෙනවාද කියන ප්‍රශ්න අපිට මතුවෙනවා. මේ රට අනාගතයට යාමට සරිලන ලෙස අපේ විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය තවම සුදානම් වෙලා නැහැ. එදා විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව ඇති කළේ ප්‍රතිපාදන බෙදා දෙන්න. අදවන විට අනවශ්‍ය විදිහට විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් මධ්‍යස්ථානට නඩත්තු මධ්‍යස්ථානයක් වෙලා. මේ යන විදිහට වත්මන් රාජ්‍ය නායකයා විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව අහෝසි කරලා ඊටවඩා සරල සුගම ක්‍රමවේදයක් ඔස්සේ උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය යටතේ පවතින ආයතන විදිහට විශ්ව විද්‍යාල වලට ස්වාධීනව නැගී සිටීමේ අවස්ථාව ලබාදෙන්න යනවා කියලා මට හිතෙනවා. එයත් ජපන් ක්‍රමයක් ලෙසයි මම දකින්නේ. ජපානය ඒසඳහා මුලික වැඩපිළිවෙල ආරම්භකළේ අර මුලින් සඳහන් කළ ප්‍රතිසංස්කරණ වලින්. රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාල සංකල්පය වෙනම තිබෙනවා, පුද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල සංකල්ලපය වෙනම තිබෙනවා. ඒවා නිසි පරිදි නියාමයන වීමත් සිදුවෙනවානම්  අපේ අධ්‍යාපන පද්ධය සැලකිය යුතු ලෙස වර්ධනය කරන්නය පුළුවන්කම ලැබෙනවා. එහෙම කළොත් උසස් අධ්‍යාපනය අයුතු විදිහට ක්‍රියාවේ යෙදවෙන්නේ නැහැ. ජපානයේ අධ්‍යාපනය ලබන විද්‍යාර්තයින්ගෙන්  80.6෴ ම විශ්වවිද්‍යාල, උසස් තාක්ෂණික ආයතන , වැනි කුමන හෝ ආයතනවලට මේ ප්‍රජාව යොමුවෙනවා. මේ සියල්ලම රටේ ව්‍යවසායට දායකවෙනවා. නමුත් අපේ රටේ මේදේ වෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා අධ්‍යාපනය සහ ව්‍යවසාය ඒකබද්ධ වෙන්න අවශ්‍යයි. එහෙම උනොත් තමයි ජනතාවට සහන ලැබෙනනේ .උදාහරණයකට එක නගරයක ඉන්ධන පිරවුම්හල් හතරක් තිබෙනවා කියලා හිතන්න. මේ හතර හිමිකාරිත්වය වෙන වෙනම ආයතන හතරක්  යටතේ සිදුවෙන්නේ. නමුත් මෙවා පවතින්න අවශ්‍ය නිසා පාරිභෝගිකයාට සහනශීලීත්වකයක් ලැබෙනවා. එය තමයි ඇතිවෙව්ව අවශ්‍ය දේ. නමුත් අපේ රටේ සිදුවේනේ ඒක නෙවෙයි. ජපානයේ තිබෙන්නේ අවසාන පුරවැසියා දක්වා ප්‍රතිලාභ ලැබෙන ක්‍රමයක්. අපේ රටේ බදු සම්බන්ධයෙන් තිබෙන්නේ අකමැති ආකල්පයක්. නමුත් ජපානයේ මිනිස්සු බදු ගෙවන්නේ කැමැත්තෙන්. සමහර නගරවල බෝඩ් ගහලා තියෙනවා “වැඩිම බදු අයකරන බඩු භාණ්ඩ අනේ නගරයෙන්ම මිලදී ගනිමු” කියලා ඒ මොකද බදුවලින් තමයි ඒ නගරය දියුණුවෙන්න්.

 

ඔබ කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලයට ජපන් අභාශය යොදාගත්තාද?

 

මම කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලයට  පැමිණියේ 2000 වසරේදී. ජපන් ක්‍රමය මම විශ්වවිද්‍යාලයට ගෙනාවා. අධ්‍යයන අංශයක් විශ්වවිද්‍යාලය තුළ ඇති කළා. ඒසඳහා විවිධ ආධාර සපයාගෙන වැඩසටහන් සාර්ථක කරගත්තා. විදෙස් සිසුන් ගණනාවක් ලංකාවේ විශ්වවිද්‍යාලවල අධ්‍යයාපනය හදාරනවා. විශේෂයෙන්ම ඔවුන් හදාරන්නේ අපේ සංස්කෘතිය ආගම භාෂාව වගේ කාරණා. අපි මේගැන අවධානය යොමුකළ යුතුයි. මොකද එයත් ඩොලර් උපයාගන්නා තවත් එක ක්‍රමයක් නිසා.

 පපානයේ පාසල් අධ්‍යාපනය ගැන කතාකළොත් ඒරටේ ළමයට තමයි ලියුම ලැබෙන්නේ ඔහුව ළගම පාසලට තෝරාගත්තා කියලා. ළමයි පාසල් යන්නේ පයින්. මුළු රටේම පංති කාමර ඒකසමානයි. සිසුන් ප්‍රමාණය සමානයි. අඛණ්ඩ අධ්‍යාපනයෙන් පසුව උසස් අධ්‍යාපනයට යොමුවෙනවා. බොහොම සාර්ථකව අධ්‍යාපනය ක්‍රියාත්මක වෙනවා. මෙවැනි සංකල්ප අපි අපේ රටට යොදාගත යුතුයි.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

කුරුණෑගල මහ නගර සභාවේ ප්‍රජා කමිටු ක්‍රමවේදය අසාර්ථකයි

 

 

-         පරිසර කමිටුව වසර 03 ක් රැස්වෙලා නැහැ

-         නුදුසුස්සෝ සමාජිකයෝ කරලා

 

ප්‍රජා සහභාගීත්ව සංකල්පය මේවනවිට ලෝකයේ බොහෝ රටවල ක්‍රියාත්මක වන අතර ලංකාවේ පළාත් පාලන ආයතන තුළද එය ක්‍රියාත්මක කළ යුතු බවට පළාත් පාලන පනත තුළ ම සඳහන් කර තිබේ. එසේ උවද එය නිසිපරිදි ක්‍රියාත්මක වනවාදැයි යන්න ගැටලු සහගතය.  පාර්ලිමේන්තු, පළාත් සභා, පළාත් පාලන අයතන ආදී ලෙස පවතින පරිපාලන ව්‍යුහයන් අතරින් ජනතාවට වඩාත් සමීපතම පරිපාලන ව්‍යුහය වන්නේ පළාත් පාලන ආයතනයි. වර්තමාන ආණ්ඩුකරණය තුළ පළාත් පාලන ආයතන හෙවත් ප්‍රාදේශිය ආණ්ඩුකරණය සඳහා ජනතාවගේ සහයෝගයද ලබාගැනීම හෙවත් ප්‍රජා සහභාගීත්ව සංකල්ප ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන්නේ දුෂණ වංචා අවම කරගත් ජනතාවට සමීප පාලන ක්‍රමයක් ස්ථාපිත කරගැනීම උදෙසායි.

 
පළාත් පාලන ආයතන වර්ග

 

ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් පාලන ආයතන 341 ක් ඇති අතර  ඒ අනුව මහ නගර සභා 24 ක් , නගර සභා 41 ක් සහ ප්‍රාදේශිය සභා 276 ක් ශ්‍රීලංකාව තුළ ස්ථාපිත කර තිබේ. මෙම එක් එක් පළාත් පාලන ආයතන තුළ  ප්‍රජා සහභාගීත්ව තහවුරු කරගැනීම පිණිස විවිධ කමිටු පිහිටවිය යුතු බව 1987 අංක 15 දරණ ප්‍රාදේශිය සභා පනතේ දක්වා ඇත.  ඒ අනුව මුදල් හා ප්‍රතිප්ති සම්පාදන කමිටුව , නිවාස හා ප්‍රජා සංවර්ධන කමිටුව , කාර්මික සේවා කමිටුව , පරිසරය හා පහසු කමිටුව යන  කමිටු නිත්‍ය වශයෙන්ම පත්කළ යුතුව ඇති අතර අවශ්‍යතාවය අනුව තවත් කමිටු පත්කළ හැකිය.

පළාත් පාලන ආයතන 340 ක නිල කාලය පසුගිය මාර්තු මස 18 දායින් අවසන් විය. ඒ අනුව මහනගර සභා 29 ක , නගර සභා 36 ක ,  ප්‍රාදේශිය සභා 275 ක නිල කාලය මෙලෙස අවසන් විය . 2018 වසරේ පෙබරවාරි 18 දා පැවති පළාත් පාලන ආයතන ඡන්ද විමසීමෙන් අනතුරුව එම වසරේ මාර්තු 20 දා සිට පළාත් පාලන ආයතන 340 ක නිල කාලය ආරම්භ විය.  ව්‍යවස්ථානුකූලව වසර 04 කට පසුව එනම් 2022 පළාත් පාලන ආයතන වල නිල කාලය අවසන් විය යුතු උවද විෂයභාර අමාත්‍යවරයා විසින්  නිල කාලය වසරකින් දීර්ඝ කළේය. ඒඅනුව 2023 වර්ෂයේ මාර්තු මස දක්වා පළාත් පාලන ආයතන ක්‍රියාත්මක විය. 

නිල කාලය අවසන් වු පළාත් පාලන ආයතන ඔවුන්ගේ නිල කාලසීමාව අතර තුර   මෙම කමිටු ක්‍රියාත්මක කර ඇත්තේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව තොරතුරු දැනගැනීමේ පනත ද  සඳහා උපයෝගී කරගනිමින් තොරතුරු සොයාබැලීමේදී විශේෂ තොරතුරු රැසක් අනාවරණය විය.

 

 
කුරුණෑගල මහ නගර සභාවේ ක්‍රියාත්මක වන කමිටු

 

 

ප්‍රාදේශිය සභා පනත මගින් දක්වා ඇති පරිදි නියත වශයෙන්ම ක්‍රියාත්මක විය යුතු කමිටු 04 ට කුරුණෑගල මහ නගර සභාව ක්‍රියාත්මත කරයි. ඒ අනුව එම කමිටු මහනගර සභාව විසින් මෙසේ නම්කර තිබේ.   මුදල් පිළිබඳ ස්ථාවර කමිටුව , සංවර්ධන හා නඩත්තු කර්මාන්ත පිළිබඳ ස්ථාවර කමිටුව , ප්‍රජා සංවර්ධනය පිළිබඳ ස්ථාවර කමිටුව , පරිසර උපදේශන කමිටුව. ප්‍රජා සහභාගීත්වයෙන් යුතුව මෙම කමිටු ක්‍රියාත්මත විය යුතු උවද නගර සභාවේ සභිකයින්ට අමතරව අනිකුත්  සමාජිකයින් හෙවත් ප්‍රජාව නියෝජනය කරන්නේ එක කමිටුවක පමණක් වීම විශේෂත්වයකි.  මෙම කමිටුව රැස්වීම සහ ක්‍රියාත්මකවීම මෙන්ම සමාජිකයින් පිළිබඳව ද විස්තර මේසේය

	ක්‍රියාත්මක කමිටු	සභික සමාජිකයින්	රැස්වී ඇති දින ගණන					සභිකයින්ට අමතරව සිටින සමාජිකයින් ගණන
			2018	2019	2020	2021	2022
01	මුදල්  පිළිබඳ ස්ථාවර කමිටුව	06	09	12	12	13	12	0
02	සංවර්ධනය හා නඩත්තු කර්මාන්ත පිළිබඳ ස්ථාවර කමිටුව	06	08	11	09	11	10	0
03	ප්‍රජා සංවර්ධනය පිළිබඳ ස්ථාවර කමිටුව	06	08	11	09	11	11	0
04	පරිසර උපදේශක කමිටුව	සියලුම සභිකයින්	02	01	0	0	0	29

 

ප්‍රජා සහභාගීත්ව සංකල්පය

 

ප්‍රජා සහභාගීත්ව සංකල්පය මුලික වශයෙන් මට්ටම් 03 ක් යටතේ දක්වා ඇත. ප්‍රජාවගේ පැමිණීම , ප්‍රජාව සහභාගීවීම , ප්‍රජාව මැදිහත්වීම ලෙස එය හදුන්වයි. වඩාත් ඵලදායි පාලන ක්‍රමයක් සඳහා ප්‍රජාවගේ මැදිහත්වීම පමණක් වැදගත් නොවන අතර සභාව කරන කටයුතු වලට සහභාගී වීමද වැදගත්ය .

ප්‍රජා සහභාගීත්වය නිසා මුල්‍යමය වියදම් අවම කරගැනීමට හැකිවීම , කාර්ය හා දේපොල තමන්ගේය යන පොදු හැගීම ප්‍රජාව තුළ ඇතිවීම , ආරක්ෂාව නඩත්තුව පොදු සමාජය සතුවීම , සාමුහිකත්වය එකමුතුබව හා පුරවැසි යුතුකම් ජන සමාජය තුළ වර්ධනය වීම මෙන්ම ඵලදායීතාවය සහ යහපාලනය උදාකරගැනීමට ද හැකියාව ඇති බව එය ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් හදුනාගෙන ඇත.

එසේ උවද කුරුණෑගල මහනගර සභාවේ ක්‍රියාත්මක වන මුදල් පිළිබඳ ස්ථාවර කමිටුව , සංවර්ධන හා නඩත්තු කර්මාන්ත පිළිබඳ ස්ථාවර කමිටුව , ප්‍රජා සංවර්ධනය පිළිබඳ ස්ථාවර කමිටුව සඳහා සභික මන්ත්‍රිවරුන් හැර පිටස්තර සමාජිකයින් කිසිවෙක් සම්බන්ධකරගෙන නොමැත. එනම් ප්‍රජාව සහභාගීකරවාගෙන නොමැත. එමෙන්ම නගර සභාවේ ක්‍රියත්මක කර ඇති මෙම කමිටු තුළ නිල කාලය අවසන්වන තුරුම සභාපතීත්වය වෙනස් වී නොමැති අතර එකම පුද්ගලයකු විසින් සභාපතී ධුරය හොබවා ඇත. එමෙන්ම ඇතැම් කමිටු වාර වල සාමාජිකයින් බහුතරයක් සම්බන්ධ නොවී කමිටු පත්වා ඇති බවද එම කමිටු වාර්තා පරීක්ෂා කිරීමේදී පැහැදිලි‌ වේ.

 
නීති කඩකර ඇති පරිසර උපදේශන කමිටුව
 

කුරුණෑගල මහ නගර සභාවේ ක්‍රියාත්මක පරිසර උපදේශන කමිටුව වැඩිම සමාජිකයින් පිරිසකගෙන් යුතුව පවත්වාගෙන ගොස් තිබේ. ඒ සඳහා නගරාධිපති ඇතුළු සියලුම නාගරික මන්ත්‍රීවරුන් සමාජිකයින් ලෙස පත්කර තිබේ. එම සභිකවරුන්ට අමතරව  ප්‍රදේශයේ පුරවැසියන් ලෙස තවත් විශාල පිරිසක් පත්කර තිබේ. එමෙන්ම මහ නගර සභාවේ සේවය කරන රජයේ නිලධාරීන් ද මේ සඳහා පත්කර තිබේ. එසේ උවද ගතවු වසර 05 තුළ එම සභාව රුස්වී ඇත්තේ අවස්ථා 03 දී පමණක් වීම විශේෂත්වයති. වසර තුනක් පුරාවට එම කමිටුව රැස්වී නොමැති වීමද සැලකිල්ලට ගත යුතු කාරණයකි. එමෙන්ම මෙම කමිටුව සඳහා පත් කළ නොහැකි සාමාජිකයින් ද මහ නගර සභාව විසින් පත්කර තිබීමද අවධාණය යොමුකළ යුතුවේ. 1947 අංක 29 දරණ මහා නගර සභා ආඥා පනතට අනුව කාරක සභා සමාජිකත්වයට සුදුසුකම් නොලබන පුද්ගලයින් 04 දෙනෙකු පිළිබඳ සඳහන් කර ඇත. එයට අනුව පළාත් පාලන ආයතනයේ සේවය කරන රජයේ නිලධාරීන් , ප්‍රවෘත්ති වාර්තාකරුවන් , බල ප්‍රදේශයෙන් පැහැර පදිංචිකරුවන් , ඡන්ද බලය හිමිනැති හා ඡන්ද බලය අහිමිකරන ලද පුරවැසියන් ඒසඳහා පත්කිරීමට නොහැකිය. නමුත් මහ නගර සභාවේ පරිසර කමිටුවේ මාධ්‍යවේදීන් 02 කු  සමාජිකයින් ලෙස පත්කර ඇති අතර පළාත් පාලන ආයතනයේ සේවය කරන රජයේ නිලධාරීන් මෙන්ම ප්‍රදේශයෙන් බැහැර පුද්ගලයින්ද කමිටුව සඳහා පත්කර පනත උල්ලංගනය කර තිබේ.  මෙතරම් සාමාජිකයින් පත්කර තිබුණද කමිටුව නිසි පරිදි රැස්වී හෝ නිසිපරිදි යෝජනා ප්‍රජාවගේ කටයුතු පරිසරය සම්බන්යෙන් අවධානය යොමුනොකර තිබීමද කණගාටුවට කාරණයකි. මේ සම්බන්ධයෙන් කුරුණෑගල මහ නගර සභාවේ නගරාධිපති ලෙස කටයුතු කළ තුෂාර සංජීව මහතාගෙන් විමසීමට උත්සහ කළද පළාත් පාලන ආයතන නිලකාලය අවසන්ව ඇති බැවින් ඔහුගෙන් ප්‍රකාශයක් ලබාගැනීම දුෂ්කර විය.

පළාත් පාලන ආයතන පනත මගින් ප්‍රජා කමිටු හදුන්වාදී ඇත්තේ ප්‍රජා සහභාගීත්ව පාලන ක්‍රමයක් ඇතිකිරීමට උවද කුරැණෑගල මහනගර සභාව කටයුතු කර ආකාරය අනුව එම කමිටු ක්‍රමය අසාර්ථකවී ඇති බව පැහැදිලිය.

 

 

 

 

-         -- චාමර සම්පත්

විදුලි බිලට එරෙහිව දෙනියායෙත් විරෝධතා

 වැඩි කරපු විදුලි බිලට විරෝධය පා දෙනියාය තැනිපිට මැතිවරණ කොට්ටාශයේ පැවති විරෝධතාවය

මෙය නව ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ දෙනියායේ ආසන සංවිධායක සාගර සුරේන් එදිරිවීර ප්‍රමුඛ දෙනියාය ආසන බල මණ්ඩලය විසින් සංවිධානය කර තිබු අතර නව ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ කොටපොළ ප්‍රාදේශීය සභාවට නව ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙන් තරග කරන ආර්. සුබ්‍රමනියම්, අනුර ගමගේ, එච්. කේ චන්ද්‍රානි කේ. එස් සුනීල් යන අපේක්ෂක අපේක්ෂිකාවෝ හා තැනිපිට මැතිවරණ කොට්ටාශයේ නව ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ සාමාජිකයන් රැසක් සහබාගි විය.

බලය බෙදීම හීනයක් ද? -සහන් තෙන්නකෝන්

 බලය බෙදීම හීනයක් ද?

ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින ජනවාර්ගික ගැටළුවටත්, එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස නිර්මාණය වූ තිස්‌ අවුරුදු සිවිල් යුද්ධයටත් විසඳුම් සෙවීම වෙනුවෙන් මෙතෙක් පැවති සියළුම රජයන් විවිධාකාර වූ උත්සාහයන් ගෙන ඇත. ඇතැම් ඒවා පිටුපස මෙම ගැටළුවට සාර්ථක විසඳුමක් ලබාදීම සඳහා වූ පිරිසිදු චේතනාවද, තවත් ඒවා පසුපස ජනප්‍රියවාදී දේශපාලන අරමුණුත් තිබූ බව පැහැදිලිය.

මෙම ජනවාර්ගික ගැටළුවට ලිහීමට ගෙනෙන ලද ප්‍රථම ව්‍යවස්ථාමය ක්‍රියාවලිය 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයයි.1987 දී එවකට රජිව් ගාන්ධි සහ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන විසින් එළැඹි ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුමේ ප්‍රතිපලයක් ලෙසයි මෙම සංශෝධනය ශ්‍රී ලංකාවේ දෙවන ජනරජ ව්‍යවස්ථාවට ඇතුළත් වන්නේ.ඉන්පසුව 2000 වර්ෂයේ ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග විසින් "පැකේජය" නමින් හැඳින්වූ ව්‍යවස්ථාව පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළත් එවකට විපක්ෂය සහ ආණ්ඩුවේම ඇතැම් ජාතිවාදී පිරිස් විසින් එම උත්සාහය ව්‍යර්ථ කරන ලදී.13 වන සංශෝධනයටත් වඩා පුළුල් ලෙස ජනවාර්ගික ගැටළුව ආමන්ත්‍රණය කිරීමට එහිදී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග රජය කටයුතුකර තිබුනත් අවාසනාවකට එය පාර්ලිමේන්තුවේදී සම්මත නොවීය.

13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය විසින් පළාත් සභා පිහිටුවීම මඟින් ශ්‍රී ලංකාවේ බොහෝ වෙනස්කම් සිදුවිය.ආණ්ඩුකාරවරු පත්වීම, පළාත්බද මහාධිකරණ ඇතිකිරීම,පළාත් සභාවට වෙන්වූ විෂයපථයන් ප්‍රකාශ කිරීම ආදිය ඒ අතර විය. 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හඳුන්වාදීමත් සමඟ එතෙක් ඒකීය රාජ්‍යයක්‌ ලෙස හැඳින්වූ ශ්‍රී ලංකාව තවදුරටත් ඒකීය රාජ්‍යයක් ද යන්න පිළිබඳව කතිකාවක් ඇතිවිය. තවද මෙය බලහත්කාරී ඉන්දීය මැදිහත්වීමක් ලෙසත් ඇතැම්හු හැඳින්වූහ. කෙසේ වෙතත් මෙකී සියළුම වාද විවාද මධ්‍යයේ 1987 නොවැම්බර් 14 දින සිට අද දක්වාම මෙම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය මෙරට දේශපාලන කරළිය උණුසුම් කරමින් සිටී.

13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පූර්ණ වශයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීම ශ්‍රී ලංකාවේ ඒකීයභාවයට තර්ජනයක්‌ යැයි පවසන්නේ ඉතිහාසය නොදන්නා අයවලුන් වේ. ශ්‍රී ලංකාවේ ඒකීයභාවය 1987 දී යම් පරිවර්තනයකට ලක්වූයේ මෙම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ක්‍රියාත්මක කළ මුල් දිනයේ පටන්ය. තවද ඒකීය ආණ්ඩුක්‍රමයක්‌ සඳහා ලොව පැවති හොඳම සම්භාව්‍ය උදාහරණය වූ මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ ටෝනි බ්ලෙයාර් ආණ්ඩුව විසින් 1999 දී ස්කොට්ලන්තය හා වේල්සය වෙත බලය බෙදාහැරීමට කටයුතු කළේය.එතැන් පටන් එවැනි රාජ්‍ය මාදිලීන් ඒකීය රාජ්‍යවල පරිවර්තනයන් ලෙස හැඳින්වේ. 

නිදහසින් පසු අවුරුදු 75 ක්‌ ගෙවෙන තැනදී නැවත වතාවක් බලය බෙදීම යන මාතෘකාව එළියට පැමිණෙන්නේ මෙම ජනවාර්ගික ගැටළුවට විසඳුම් සෙවීමට (කුමන හෝ අරමුණකින් ) ජනාධිපතිවරයා ගෙනයන සාමූහික ප්‍රයත්නය නිසාවෙනි. ජනාධිපතිවරයා විසින් උතුරේ සහ දකුණේ සියළු දේශපාලන පක්ෂවලට මේ සඳහා එක්වීමට ආරාධනා කර ඇති පසුබිමක මේ සඳහා ඔවුන් විසින් ලබාදෙන සහයත් එකී පාර්ශවයන් මෙම ප්‍රශ්නය දෙස අතීතයේ සිට දක්වන ආකල්පයත් විමසා බැලිය යුතුය.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට එකල දැඩිව විරුද්ධව ක්‍රියාකළේය.එදා ජවිපෙ 1987 දී ජේ.ආර්. ජයවර්ධන රජය ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කරන විටදී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඊට එරෙහිව රට පුරා දැවැන්ත ප්‍රචණ්ඩකාරී ක්‍රියාපිළිවෙතක්‌ අනුගමනය කළේය. එපමණක් නොව විජය කුමාරතුංග සහ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ප්‍රමුඛ මහජන පක්ෂය සාමය වෙනුවෙන් උතුරුකරයට තම දෑත් දිගුකල විට විජය කුමාරතුංග තම දරු දෙදෙනා ඉදිරිපිට ඝාතනය කළේ ඔවුන්මය. ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශය වන දේශප්‍රේමි ජනතා ව්‍යාපාරය ද්‍රවිඩ ඊලමට පක්ෂ වාමාංශිකයන් නම් කළේ තුන්වන සතුරු හමුදාව ලෙසිනි. ඒ අනුව තුන්වන සතුරු හමුදාව අතුගා දැමීම දේශප්‍රේමි අරගලේම කොටසක් බවට 1988 ජනවාරි 25වැනිදා නිකුත් කළ නියෝගයක සඳහන් විය. මීට අමතරව නන්දන මාරසිංහ, ගාමිණී මැදගෙදර යන අයද ඝාතනය විය.තවද චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග රජය එල්ටීටීඊ සංවිධානය කෙරෙහි විශ්වාසය තබා සුනාමි සහන මණ්ඩලය ස්ථාපිත කොට අරමුදල් උතුරේ සංවර්ධනය වෙනුවෙන් යෙදවීමට පියවර ගත්විට, චන්ද්‍රිකා උතුර කොටින්ට දෙනවා යැයි පවසා ජාතිවාදී අන්තයක පිහිටා එය ව්‍යර්ථ කළේද මේ කණ්ඩායමය. අද උතුරට බලය බෙදන වැඩසටහන තම දේශපාලන කුහකත්වය වෙනුවෙන් ආපසු හැරවීමට උත්සාහ කරන්නේද ඔවුන්ය. වේදිකාවේ ජාතික සංහිදියාව ගැන කටමැත දොඩවමින් සිටින බොහෝ පාර්ශවයන් ප්‍රයෝගිකව එය සිදුකිරීමට අකමැති බවයි මෙයින් පෙනෙන්නේ.

සමගි ජන බලවේගය ද කටයුතු කරන්නේ මීට නොදෙවෙනි ආකාරයටය. පසුගිය මහමැතිවරණයේ සිට උතුරේ දේශපාලන පක්ෂවල සහයෝගය සජබය ප්‍රමුඛ කඳවුර වටා ඒකරාශී වී සිටී. කවුරුත් දන්නා පරිදි උතුරේ ද්‍රවිඩ දේශපාලන කණ්ඩායම්වලට ජනවාර්ගික ගැටළුව සඳහා පිළියම් සෙවීමට කිසිම දිනෙක කිසිඳු අවශ්‍යතාවයක් නොතිබුණු අතර හිඟන්නාගේ තුවාලය මෙන් ඔවුන් එම තත්ත්වය පෞද්ගලික දේශපාලන වාසිය වෙනුවෙන් දිගින් දිගටම පවත්වාගෙන යාම සිදුකරයි. එම පාර්ශවයන්ගේ දේශපාලන ඉතිහාසය මෙන්ම අනාගතය ද මුළුමනින්ම මෙමත රැඳී පවතින බව ඔවුන් විසින් මනාව තේරුම්ගෙන ඇති හෙයින් මෙම ගැටළුවට කල්පවත්නා විසඳුමක් ලබාදීමට ඔවුන්ගේ සහයෝගය ලැබේවිද යන්න ගැටළුවකි.සජිත් ප්‍රේමදාස විසින් සුළුතරය වෙත ආමන්ත්‍රණය කිරීමට දරණ ප්‍රයත්න සියල්ල පිටුපස ඇත්තේ  ව්‍යාජ දේශපාලන අරමුණක් මිස ඉන් එහාට ගිය පරාර්ථකාමී එකක් නොවන බවයි.

ජාතිවාදය කරපින්නා ගත්, ඒ මතින් බලයට පැමිණි පොදුජන පෙරමුණ පවා දහතුන්වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය බලාත්මක කිරීමට එකඟ වීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ. පොදුජන පෙරමුණ දැන් සිටින්නේ දේශපාලනිකව බංකොලොත් මට්ටමකය. පොදුජන පෙරමුණ දැන් කරමින් සිටින්නේ එල්ලීමට පිදුරු ගසක් සෙවීමයි. රනිල් වික්‍රමසිංහ පොදුජන පෙරමුණ මතින් තම දේශපාලන උවමනාවන් මුදුන්පත් කරවාගනිමින් සිටිය ද බලය බෙදීම වැනි තීරණාත්මක සංධිස්ථානයකදී ඊට එරෙහිව නැඟී සිටීමට තරම් බලයක් මේවන විට පොදුජන පෙරමුණ සතුව නැති වීම නිසා මේ සඳහා එකඟවීමට සිදුවීම ඔවුන් මතවාදීව ලබන විශාලතම පරාජයකි.පොදුජන පෙරමුණේම අප්‍රකාශිත ආධාරකරුවන් වන ඩලස්-විමල්-උදය පාර්ශවය (මට පෙනෙන පරිදි ) මේ සම්බන්ධයෙන් දරණ මතයේ කිසිදු වෙනසක් පෙනෙන්නට නැත.මෛත්‍රීපාල සිරිසේන යම්තාක් දුරකට මේ සඳහා ප්‍රගතිශීලිව කටයුතු කරන බවට සිතාගත හැක්කේ ඔහුගේ පාලන සමයේ ද රජය (හමුදාව ) සතු ඉඩම්වලින් බොහොමයක් නැවත ජනතාව වෙත ලබාදීම, ජාතික සංහිදියා කාර්යාංශය ස්ථාපිත කිරීම වැනි මෙම ගැටළුවට සම්බන්ධ පියවර කිහිපයක් ගැනීමට ඔහු කටයුතු කළ බැවිනි.

යම්හෙයකින් මෙම ක්‍රියාවලිය ඉදිරියට ගෙනයාමට ආණ්ඩුව කටයුතු කරන්නේ නම් ඊට එරෙහිව පාර්ලිමේන්තුවේදී බරපතල ලෙස විරෝධයක් පැනනගින්නේ ඉහත පැවසූ විමල්-වාසු-ගම්මන්පිල පාර්ශවයෙනි. 2005 සිටම පසුගාමී දේශපාලන මාර්ගයක ගමන් කරන අතුරලියේ ද මේ වෙනුවෙන් සුභවාදී ස්ථාවරයක පසු නොවන බවයි සර්ව පාක්ෂික හමුවේදී දක්නට ලැබුණේ. ඔහුට අමතරව සරත් වීරසේකර සහ ගෙවිඳු කුමාරතුංග ද ප්‍රසිද්ධියේ ම තමන්ගේ අකමැත්ත ප්‍රකාශය කළේය. සරත් වීරසේකර සහ ගෙවිඳු කුමාරතුංග සිංහල බෞද්ධ මදය ඔවුන් සෑම විටම විකාරරූපී අන්තයක ස්ථානගත කරවීම පෙර කර්මයකි.මේ කුලකයේම සිටින් වර්ගවාදී භික්ෂුන් ද බලය බෙදීමට එරෙහිව යුධ ප්‍රකාශ කොට ඇත. සාර්ථක බලය බෙදීමක් යනු මෙම රැළෙහි මහන්තත්වය බිඳ හෙළීමකි.

මේ අතර මෙම ගැටළුව කෙරෙහි ඉන්දියානු ආකල්පය ද තීරණාත්මක සාධකයකි. ඉන්දිරා ගාන්ධිගේ සිට පත්වූ බොහෝ ඉන්දීය රජයන් ශ්‍රී ලංකාවේ මෙම ජනවාර්ගික ගැටළුව දෙස ඉතා බලවත් අවධානයකින් යුතුව කටයුතු කළෝය. දහතුන්වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ද එහි ප්‍රතිපලයකි. බොහෝවිට ඉන්දීය මධ්‍යම රජයන් තමිල්නාඩු දේශපාලනය කෙරෙහි දක්වන සංවේදීබවත් මෙයට හේතුවිය. පසුගිය සතියේ සිදුවූ ඉන්දීය විදේශ අමාත්‍ය එස්. ජයශංකර්ගේ පැමිණීම ද මේ අවස්ථාවේ වැදගත් වන්නේ එබැවිනි.විශේෂයෙන්ම මෙරට ද්‍රවිඩ ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව ඉන්දියාව දැඩි අවධානයකින් පසුවීම නිසාද මෙම බලය බෙදීමේ ක්‍රියාවලිය සාර්ථක කරගැනුමට ඉන්දියාවේ සහයෝගය ලැබෙනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකිය. එසේම යුද්ධය අවසාන වූ අවධියේ ඉන්දියාව 13+ ආකාරයේ බලය බෙදීමක් පිළිබඳව කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවන බව මන්මෝහන් සිං අගමැතිවරයා පැවසූ බව පවසන එවක මෙරට විදේශ අමාත්‍යවරයා වූ රෝහිත බෝගොල්ලාගම පවසන්නේ තමිල්නාඩු දේශපාලනයට යම් බලපෑමක් විය හැකි බැවින් ඉන්දියාව පවා උතුර දැඩිව බලවත් කරන ප්‍රතිසංස්කරණයකට යාමට කැමති නැති බවයි.කෙසේවෙතත් උතුරේ දේශපාලන පක්ෂවල හැසිරීමට ප්‍රබල බලපෑමක් ඉන්දියාවට කළ හැකිබව අමතක නොකළ යුතුය.

1987 සිට අද දක්වා ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ උත්තරීතර ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ කොටසක් බවට පත්ව ඇති 13 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ක්‍රියාත්මක නොකරන්නේ නම් එය අහෝසි කළ යුතුය. බලතල බෙදීම යනු උතුරට පමණක් ලොකු හැන්දෙන් බෙදීමක් නොවේ. බොහෝ අය සිතන්නේ බලය බෙදීම යනු රට බෙදීම හෝ උතුරට ඊලම ලබාදීම යනුවෙනි. සුළුතරයේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනීසිටින බොහෝ අන්තවාදී දේශප්‍රේමින්ද ඔවුන්ට හිමි ව්‍යස්ථාපිත අයිතීන් ලබාදීමට මැලිවීම තුළින් පෙනෙන්නේද දේශප්‍රේමී ලේබලයෙන් පෙනී සිටින බොහෝ අය සැබෑවටම දේශප්‍රේමීන් නොවන වර්ගවාදීන් බවයි. ඉතින් එවැන්නන් පිරි දේශයක බලය බෙදීම යථාර්තයක්‌ වේවිද?

#sahantwrites

27.01.2023